Η μέρα που Βρέθηκε ο Άρης

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΟΦΙΛΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΕΛΛΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ.

Άννα Σφακιανάκη

 

 

ΧΑΘΗΚΕ Ο ΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΒΙΓΛΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΕΙΧΗ.

ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ ΜΕ ΜΠΛΕ ΠΕΡΙΛΑΙΜΙΟ.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΣΤΑ ΤΗΛ.6959662545 ΚΑΙ 6999722306 ΒΡΕΘΗΚΕ!

Το χρονικό μιας εγκατάλειψης

Είμαι μια μικρόσωμη σκυλίτσα, και με λένε Λάκυ. Είμαι μεγάλη στην ηλικία, μα μπορώ να πω, πως είμαι ακόμα πολύ όμορφη. Όταν γεννήθηκα ήμουν τόσο γλυκιά, τόσο παιχνιδιάρα και αγαπούσα πάρα πολύ τα μικρά παιδάκια. Η μαμά μου με μεγάλωσε με πολύ αγάπη έτσι και εγώ έδειχνα την αγάπη μου σε όλους, πιστεύοντας ότι όλοι θα με αγαπούν για πάντα. Ήρθε ο καιρός να αποχωριστώ την μαμά μου. Μια οικογένεια με δυο παιδάκια και ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι, με υιοθέτησαν για να μείνω για πάντα κοντά τους. Τι παιχνίδια κάναμε με τα δυο τους παιδάκια!! Την Σαββίνα και τον Γιωργάκη, έτσι τους λέγανε. Κυλιόμασταν στο γρασίδι, παίζαμε με τις μπάλες, μικρές και μεγάλες και πολλές φορές έφερναν και φίλους τους για να παίξουμε όλοι μαζί. Μου είχαν πάρει και διάφορα παιχνιδάκια για σκυλάκια, αλλά εγώ προτιμούσα να παίζω μαζί τους. Τους αγαπούσα ήμουν ευτυχισμένη, με είχαν σαν μικρό τους αδελφάκι. Πότε πότε με μάλωναν γιατί έκανα ζημιές. Έτρωγα κορδόνια, δάγκωνα παντόφλες, ε τι να κάνω και εγώ μικρό κουταβάκι ήμουν, και έπρεπε να μάθω πάρα πολλά πράγματα ακόμη! Όλα ήταν τόσο ωραία! Πίστευα ότι με αγαπούσαν! Μέχρι που τα σχολεία έκλεισαν και ήρθε η ώρα να πάνε διακοπές. Ο Γιωργάκης και η Σαββίνα ήθελαν να με πάρουν μαζί, όμως ο μπαμπάς και η μαμά δεν ήθελαν, διότι ήθελαν να έχουν την ησυχία τους στις διακοπές τους. Τους εξήγησαν ότι θα με πρόσεχε η γιαγιά τους έως ότου γυρίσουν. Εγώ τρόμαξα όταν το άκουσα, διότι ένιωθα ότι η γιαγιά τους δεν με αγαπούσε και τόσο. Θυμάμαι τις ημέρες που ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους. Δεν μου έδιναν και τόση σημασία. Καθόμουν σε μια γωνιά λυπημένη που θα έφευγαν χωρίς εμένα, αλλά σκεπτόμουν ότι θα ξαναγύριζαν, και αυτό με παρηγορούσε. Λίγο πριν φύγουν, με έβαλε μπαμπάς τους μέσα στο αυτοκίνητο και τους είπε ότι θα με πάει στην γιαγιά τους. Ταξιδεύαμε πολύ ώρα, μα δεν πηγαίναμε στην γιαγιά τους. Πηγαίναμε σε μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει πότε!!Ξαφνικά το αυτοκίνητο σταμάτησε, ο μπαμπάς τους άνοιξε την πόρτα, με έβγαλε έξω, μπήκε πάλι μέσα και ξεκίνησε με μεγάλη ταχύτητα πάλι χωρίς εμένα. Εγώ τρόμαξα, έτρεχα πίσω από το αυτοκίνητο ώρα πολύ, μέχρι που το έχασα, μέχρι που η καρδούλα μου δεν άντεχε να τρέχει άλλο. Και τότε κατάλαβα! Με πέταξαν! Μα γιατί? Εγώ τους αγαπούσα τόσο πολύ, θα έδινα και την ζωή μου γι' αυτούς. Έκλαιγα ,μα δεν με άκουγε κανείς. Δεν ήξερα καν που ήμουν, κατάλαβα όμως ότι είμαι μόνη μου. Που ήταν η Σαββίνα και ο Γιωργάκης? Που ήταν ο μπαμπάς τους και η μαμά τους? Ένιωθα σαν ορφανό που δεν έχει στον κόσμο κανέναν και δεν έχει πλέον που να πάει. Πεινούσα, διψούσα, περπατούσα με το κεφάλι σκυμμένο, μήπως βρω κάτι να φάω να πιω. Μπα μόνο χορταράκι έβρισκα. Περνούσαν οι μέρες και δεν είχα πλέον δυνάμεις. Θα έπρεπε να είχα αδυνατίσει και πολύ. Όταν περνούσα από σπίτια, κοιτούσα γεμάτη ελπίδα για λίγο φαγητό, για λίγο νερό, για λίγα χάδια. Μάταια, από παντού με έδιωχναν. Πόσο αδέσποτο ήμουν!!! Στα σκουπίδια έβρισκα πότε πότε κάτι για φαγητό, κι' αν έβρεχε έβρισκα λίγο νεράκι να πιω. Γνώρισα και αλλα αδέσποτα σκυλάκια τα οποία όταν έκλαιγα με παρηγορούσαν και μου έλεγαν να το πάρω απόφαση πως είμαι μόνο μου, αδέσποτο. Μια μέρα με πλησίασαν κάτι παιδιά και ήθελαν να παίξουν μαζί μου. Από την χαρά μου τους ακολούθησα, γιατί πίστεψα πως με ήθελαν. Το ένα παιδάκι πράγματι με ήθελε φοβήθηκε όμως τους γονείς του και δεν με έβαλε στην αυλή του μέσα. Επειδή δεν είχε λουράκι μου έβαλε ένα σύρμα στο λαιμό και με έδεσε με ένα κορδόνι στο φράκτη. Όταν με ανακάλυψε ο μπαμπάς του, έγινε έξω φρενών, έκοψε το κορδόνι και με έδιωξε, αλλά μου άφησε το σύρμα στο λαιμό! Πέρασαν πολλές μέρες, εγώ μεγάλωσα κι' άλλο και το σύρμα άρχισε να μου σφίγγει το λαιμό, να με πονάει πολύ, να μην μπορώ να σηκώσω το κεφαλάκι μου, μέχρι που το σύρμα μου έκοψε το δέρμα γύρω από τον λαιμό μου. Και όλο έμπαινε πιο βαθιά και δύσκολα έπαιρνα πλέον αναπνοή. Έκανα μια μεγάλη πληγή. Πονούσα πολύ και όλο αδυνάτιζα περισσότερο. Φοβόμουν όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι με έδιωχναν, έβλεπαν την μεγάλη μου πληγή και φοβόταν μήπως έχω καμία αρρώστια. Κι' εγώ ήμουν μόνο ένα τραυματισμένο αδέσποτο σκυλάκι!!! Σ' ένα μεγάλο σουπερμάρκετ πήγαινα καμία φορά να βρω κάτι στα σκουπίδια να φάω. Μέχρι που μια μέρα με αντίκρισε μια κυρία. Άρχισε να μου λέει γλυκόλογα και έκλαιγε βλέποντας τα τραύματα μου. Είχα μήνες να ακούσω γλυκά λόγια, είχα μήνες να νιώσω χάδια επάνω μου είχα ξεχάσει πως θα μπορούσε κάποιος να με αγαπήσει. Γι 'αυτό έφυγα τρέχοντας, όσο πιο γρήγορα μπορούσε να τρέξει το αδύναμο πια κορμάκι μου. Την άλλη μέρα πήγα πάλι στους κάδους των σκουπιδιών και συνάντησα την ίδια κυρία, η οποία μάλλον έψαχνε εμένα, γιατί μόλις με αντίκρισε, χάρηκε τόσο πολύ, με χάιδευε συνέχεια, μου έλεγε λόγια γλυκά, που για λίγο ξέχασα ότι πονούσα και απολάμβανα αυτό το χάδι επάνω στη πλατούλα μου. Δεν αντιστάθηκα καθόλου όταν με πήρε αγκαλιά. Με πήγε στο αυτοκίνητο της, με τύλιξε με μια κουβερτούλα κι' εγώ αποκοιμήθηκα αμέσως. Μετά από τοοόσους μήνες ένιωσα λίγη ζεστασιά και το κορμάκι μου χαλάρωσε. Όταν ξύπνησα, ήμουν επάνω σε έναν μεταλλικό πάγκο, σένα άσπρο δωμάτιο κι ένιωθα χέρια γεμάτα αγάπη να με χαϊδεύουν και κάποιον κύριο με άσπρη ποδιά με διάφορα εργαλεία να μου περιποιείται τις πληγές μου. Πως πονούσε ο λαιμός μου! Αν μου έκοβε εκείνο το σύρμα τι καλά θα ήταν! Σε λίγο τον άκουσα να λέει « Τα κατάφερα, το έκοψα» και εννοούσε το σύρμα. Από εκεί και πέρα με νάρκωσαν και δεν θυμάμαι τίποτε. Όταν ξύπνησα, έβλεπα γύρω μου πολλά μηχανήματα κι' εγώ συνδεόμουν με σωληνάκια με όλα αυτά τα μηχανήματα. Μετά έμαθα ότι είχε κοπεί σχεδόν ο λαιμός μου και μου τον έραψαν γύρω γύρω. Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν σε μια κλινική για μικρά ζώα. Η κυρία που με βρήκε, με επισκεπτόταν καθημερινά με τον σύζυγο της κι εγώ χαιρόμουν που είχα πάλι μια μαμά κι' έναν μπαμπά. Πράγματι, όταν μου έβγαλαν τα ράμματα με πήραν στο σπίτι τους, με έβαλαν σε μια ωραία πολυθρόνα με την κουβερτούλα μου κι' εγώ καμάρωνα με τον καινούριο ωραίο μου λαιμό. Με αγάπησαν και τους αγάπησα πολύ. Και η αγάπη αυτή είναι σήμερα πιο δυνατή. Γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που με έσωσαν. Σας είπα σήμερα είμαι μεγάλη σε ηλικία, αλλα είμαι μια ευτυχισμένη γιαγιούλα και θα ήθελα να γίνουν όλα τα αδέσποτα ευτυχισμένα. Γι' αυτό, εσείς τα παιδάκια, σκεφτείτε μαζί με τους γονείς σας πριν πάρετε ένα σκυλάκι. Μπορείτε να το έχετε για πάντα κοντά σας χωρίς να το εγκαταλείψετε μια μέρα? Μην ξεχνάτε πως και εμείς τα σκυλάκια, μα και όλα τα ζωάκια, χαιρόμαστε, πονάμε, κλαίμε, πεινάμε, διψάμε, αρρωσταίνουμε, μα πάνω απ' όλα, σας αγαπάμε. Λάκυ Η ιστορία είναι απόλυτα αληθινή, η Λάκυ ζει σήμερα ευτυχισμένη και είναι 15 χρονών. Για την Λάκυ, Μάραμις - Χάρλαν Μαρία

Ήθελε να είναι ευτυχισμένος

Ήθελε να είναι ευτυχισμένος...

Αγαπητή μου κ. Άννα καλημέρα, ονομάζομαι Ελένη και είμαι στέλεχος στη Ζωόφιλη Δράση Ηρακλείου Κρήτης. Επικοινωνώ μαζί σας γιατί χρειάζομαι την βοήθεια σας σε κάποιο περιστατικό που μας συνέβη εδώ. Πριν από 15 ημέρες, δέχτηκα τηλέφωνο από κάποια κυρία η οποία μας ανέφερε ότι στην γειτονιά της ένας κύριος κακοποιούσε το σκυλί του, ράτσας Πιτμπουλ, με το να το έχει σε ένα μπαλκονάκι 1*2 τώρα και 7 χρόνια, να το ξυλοφορτώνει καθημερινά και άλλα πολλά. Το σκυλί προκειμένου να γλυτώσει από τα βάσανα και την κακοποίηση το πρωί πήδηξε από το μπαλκόνι του 3του ορόφου όπου τυχαίνει να είναι το σπίτι του ιδιοκτήτη του. Το σκυλί ευτυχώς έπεσε πάνω σε ένα αυτοκίνητο και από θαύμα δεν σκοτώθηκε, εξαφανίστηκε όμως από την γειτονιά. Με παρακάλεσε λοιπόν σε περίπτωση που θα δεχτούμε κάποιο τηλέφωνο για το συγκεκριμένο σκυλί να μην αναζητήσουμε τον ιδιοκτήτη αλλά να προσπαθήσουμε να το φυγαδεύσουμε και να του προσφέρουμε ασφάλεια.

Το σκυλί αμέσως το ίδιο βράδυ βρέθηκε από δυο νεαρά παιδιά. Στο τηλεφώνημα που μας έκαναν, τα συμβουλεύσαμε να το μεταφέρουν σε κάποιον κτηνίατρο για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη γιατί απ’ ότι μας είπαν τα δύο πίσω του πόδια ήταν παράλυτα.

Ο γιατρός που το εξέτασε μας είπε ότι αυτό δεν είναι από πέσιμο σημερινό αλλά από χρόνια ακινησία, κάτι σαν αγκύλωση, ειδικά το δεξί του πόδι δεν το αισθανόταν καθόλου.

Αρχίσαμε να αμφιβάλουμε για το αν ήταν το ίδιο ζώο που μας είχαν τηλεφωνήσει το πρωί.

Σε τηλεφώνημα μου προς τη γειτόνισσα για εξακρίβωση στοιχείων, από την περιγραφή που της έκανα μου είπε ότι το ζώο ήταν αυτό, αλλά τα πόδια του έχουν γίνει έτσι από την ακινησία, τώρα και εφτά χρόνια δεν έχει κουνηθεί καθόλου από το μπαλκονάκι, το μόνο που έκανε αυτός που το είχε ήταν να το ταΐζει και να τρώει ξύλο.

Τα σκυλί είναι ένας υπέροχος χαρακτήρας Πιτμπουλ αρσενικό 7 ετών τόσο καλό που ακόμα δεν το έχουν ακούσει να γαβγίζει, βρίσκεται ακόμα στον κτηνίατρο τα δύο του πίσω πόδια έχουν αρχίσει να πατούν σταθερά στο έδαφος και να περπατούν, είναι τελείως καλά κουτσαίνει πολύ λίγο τόσο που αν δεν το γνωρίζεις μπορεί και να μην το καταλάβεις.

Το έχουμε βάλει στην εφημερίδα και στο internet στο site μας www.zoofilidrasi.gr αν θέλετε μπορείτε να το δείτε είναι το ασπρόμαυρο Πιτμπουλ στα χαρίζονται.

Εδώ θέλουμε την βοήθεια σας στην υιοθεσία είναι μεγάλο και δεν έχει ζήτηση, στο κτηνιατρείο είναι δύσκολο να παραμείνει γιατί το κόστος καθημερινά ανεβαίνει για την φιλοξενία του, αν μας βοηθήσετε μπορούμε να σας το στείλουμε όπου μας ζητήσετε. Σας παρακαλούμε κάνετε κάτι να υιοθετηθεί γρήγορα.

Ευχαριστούμε και περιμένουμε την απάντηση σας.

Ελένη

 

 

 

 

Αγαπημένη μου Άννα καλημέρα και πάλι. Θέλω να σου μεταφέρω την χαρά τώρα που όλα πήγαν κατ' ευχή με το πιτμπουλ. Αλλά ας σου το αρχίσω από την αρχή. Την περασμένη Παρασκευή μετά την αγγελία που βάλατε στο site σας, δέχτηκα κάποιο τηλέφωνο από μια πολύ ευγενική κυρία από Αθήνα η οποία μου ζήτησε να υιοθέτηση το 7χρονο Πιτμπουλ. Ξεκινήσαμε λοιπόν να παίρνουμε όσο μπορούσαμε περισσότερες πληροφορίες η μια από την άλλη. Εγώ την ρωτούσα γι' αυτήν τη ζωή της, το σπίτι της, τα παιδιά της, τον άνδρα της, κι αυτή ήθελε να μάθει όλο και περισσότερα για το δυστυχισμένο το ζώο. Πραγματικά ενθουσιάστηκα γιατί η κυρία γνώριζε πολλά για τα σκυλιά, είχε μεγάλο σπίτι με κήπο και αυλές στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής, και ήδη είχε δύο ζώα στο χώρο της, που και αυτά τα έσωσε μέσω φιλοζωικών συλλόγων όπως μου είπε. Το μόνο που μας είχε μείνει σαν απορία ήταν αν θα μπορούσε το σκυλί να δεχθεί τα δύο άλλα σκυλιά που είχε στον χώρο της, εκεί δεν μπορούσα να απαντήσω υπεύθυνα, ήξερα ότι με τους ανθρώπους ήταν πολύ φιλικό αλλά με άλλα ζώα δεν ήξερα τις αντιδράσεις του.

Της έδωσα λοιπόν το τηλέφωνο της κοπέλας που φρόντιζε να βγάλει το σκυλί βόλτα, γιατί αυτή σίγουρα θα της έδινε μια ποιο υπεύθυνη απάντηση στο θέμα αυτό. Της έδωσα και το τηλέφωνο του κτηνιάτρου για ακόμα περισσότερες πληροφορίες αν κάτι χρειαζόταν.

Την Κυριακή επικοινώνησα με την εθελόντρια μας η οποία μου είπε ότι δέχτηκε το τηλεφώνημα της κυρίας και απάντησε σε ότι χρειάστηκε να την ρωτήσει.

Σκέφθηκα να επικοινωνήσω με την κυρία αλλά πριν ήθελα να μιλήσω με τον γιατρό για να δω αν είχε τηλεφωνηθεί και μαζί του, να μου πει και αυτός τις εντυπώσεις του για την κυρία.

Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος μεταξύ μας την Δευτέρα το πρωί:

-Καλημέρα Μανόλη, τι κάνεις? Σου τηλεφωνώ για να μου πεις αν σε πήρε κάποια κυρία από Αθήνα, η οποία ενδιαφέρετε για να πάρει το 7χρονο πιτμπουλ.

-Ναι, με πείρε μια κυρία.

-Αα! τι ωραία και τι έγινε? κανονίσατε για να το πάρει, θα μου ξανατηλεφωνήσει, πως θα γίνει η μεταφορά?

-Περίμενε...Ελένη, η κυρία με πήρε τηλέφωνο το θέλει το σκυλί, αλλά δεν μπορώ να της το δώσω,

-Γιατί Μανόλη τι έγινε εμένα μου φάνηκε ότι ήταν μια χαρά?

-Ναι, αλλά το σκυλί το θέλει ο γιος μου, και θα το πάρει ο γιος μου.......

Ακόμα κλαίω για την καλή του την τύχη από τώρα και πέρα.

Σε φιλώ και σ' ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα.

Ελένη

 

 

Αγαπητή Ελένη

Χάρηκα πραγματικά με την κατάληψη του φίλου μας. Πραγματικά είναι ένας κούκλος και του αξίζουν τα καλύτερα. Αυτό που μπορούσα να κάνω το έκανα με μεγάλη χαρά.
Έπεσε σε καλά χέρια και θα τον αγαπάνε για πάντα. Να είστε καλά και να συνεχίσετε το έργο σας. Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι μη διατάσεις να το ζητήσεις. Να δώσεις ένα μεγάλο φιλί στον κούκλο.

Φιλικά
Άννα

 

 

Βρέθηκε ο Σάντο

Χάθηκε ο σκύλος μας ο Σάντο μόλις 5μηνών. Φορά ένα κόκκινο υφασμάτινο λουράκι και ο κτηνίατρος του έχει περάσει μικροτσίπ. Είναι ένα καθαρό γκόλντεν ρεντρίβερ υπάκουο και φιλικό. Ο Σάντο έχει μεγαλώσει σε σπίτι και δεν γνωρίζει να προφυλάσσεται από τις κακοτυχίες όπως ένα αδέσποτο, γι’ αυτό είναι ανάγκη να τον βρούμε σύντομα. Ήταν ο αγαπημένος σύντροφος του παιδιού μας και υπάρχει μια ψυχολογική εξάρτηση μεταξύ τους. Παρακαλώ, βοηθήστε μας. Όποιος γνωρίζει ή έχει δει κάτι τον παρακαλούμε να μας τηλεφωνήσει: κ. Μίνα τηλ. 6936821559 2810223293 ή να τον μεταφέρει στο πιο κοντινό κτηνιατρείο.

 

 

Βρέθηκε ο Σάντο

 

Ο Σάντο βρέθηκε εγκαταλελειμμένος σε κάποια χωράφια στο χωριό  Βούτες. Ευτυχώς η οικογένεια που τον βρήκε ήταν ζωόφιλος τον περιμάζεψαν, τον βοήθησαν, τον καθάρισαν και όταν έμαθαν ότι κάποιοι ψάχνουν να τον βρουν και τον έχουν ανάγκη τηλεφώνησαν στην οικογένεια του, για να τους πουν ότι ο μικρός Σάντο είναι ασφαλής στα χέρια τους και μπορούν να πάνε να τον πάρουν όποτε θέλουν.

Όταν μου τηλεφώνησαν για να μου πουν τα ευχάριστα, ο Σάντο ήταν ήδη κοντά τους από βραδύς, κανένας δεν κοιμήθηκε όλη την νύχτα, όλοι ήθελαν να παίξουν με τον σκύλο τους, ήθελαν να ζήσουν κάθε στιγμή μαζί του είχαν έντεκα ολόκληρες ημέρες να τον δουν. Όπως μου μιλούσε η μητέρα τους ένοιωθα την χαρά αυτών των ανθρώπων όταν συναντηθήκαν με τον σκύλο τους,  απόρησα, δεν φανταζόμουν ότι κι’ αυτοί έπαιρναν όλα αυτά που μπορούσα να πάρω εγώ από τα σκυλιά μου, δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να νοιώσουν συναισθήματα χαράς,  να πάρουν τις αξίες που μπορούν να μας δώσουν τα σκυλιά μας, να τις καταλάβουν και άλλοι, νόμιζα ότι είχα την αποκλειστικότητα. Προσπαθούσε να μου περιγράψει τις στιγμές της αντάμωσης τους με τον σκύλο τους τα συναισθήματα τους, τι έκανε το σκυλί όταν τους είδε, πόση χαρά τους έδειξε, πόσες τρέλες έκανε γύρω από τον εαυτό του, ήταν μια μέρα γιορτής για όλους. Τους ευχόμαστε ολόψυχα όλες οι μέρες τους από τώρα και πέρα να είναι ημέρες γιορτής.

Η οικογένεια Καραμπέτσος ευχαριστεί θερμά την οικογένεια Ρεβύθη για την επιστροφή του Σάντο στο σπίτι του και την ευτυχία που χάρισαν και πάλι στο σπίτι τους..

Το Δ.Σ. του συλλόγου μας ευχαριστεί την οικογένεια Ρεβύθη για την επιστροφή του Σάντο στο σπίτι του και ιδιαίτερα τους ευχαριστεί για την άψογη συμπεριφορά τους απέναντι στο ζώο.